GDZIE SĄ ŁABĘDZIE?!

Dziś nie miałem za bardzo pomysłu na jazdę, właściwie to nawet chęci mi brakowało...
Ale mama zaproponowała wyjazd do lasu.
Skorzystałem oczywiście. We trójkę, bo pojechał jeszcze tato, wyruszyliśmy na tenże stawik po drodze odwiedzając Bieszków i Świbną. :)

Na stawiku tym mieliśmy spotkać łabędzie, których ostatnio było tam dużo...
Niestety dziś nie widzieliśmy ich. Szkoda troszkę. Pewnie gdzieś już się przeniosły.
Ze stawiku przebiliśmy się lasem do Lipska Żarskiego i wróciliśmy do domu wioseczkami, bo trzeba było zdążyć na Kubicę. :D

TRASA:
Jasień -> Bieszków -> Świbna -> ...las... -> Lipsk Żarski -> Jaryszów -> Golin -> Jabłoniec -> Jasień

ŁABĘDZI BRAK... :/

ODWIEDZINY U WIOLI I CZEŚKA

Dziś musiałem z Wrocławia jechać do Jasienia. Ale skoro miałem jeszcze wolne popołudnie to postanowiłem z niego skorzystać.
Umówiłem się razem z Wiolą i Cześkiem koło ZOO i spotkaliśmy się kiedy skończyli pracę.
Razem pojechaliśmy na Most Bartoszowicki, gdzie troszkę posiedzieliśmy odpoczywając.
Następnie pokręciliśmy się trochę po Sępolnie i koło Odry.
Potem na pyszny obiadek Wioli i po dwudziestej na Gaj, bo trzeba było wyruszyć z Wrocka. :)

Dzień przyjemnie spędzony.

Do południa byłem jeszcze w Zabrzu ale w końcu sielanka musiała się skończyć. Najwyższy czas by wracać do Wrocławia.
Koniec leniuchowania - czas na pracę, czas na obowiązki.

Lipiec był piękny.
Lipiec był wspaniały.
Lipiec taki właśnie miał być.

Wspaniały trip na Bornholm wykonany razem z Matyskiem...
Pobyt w Skrzynnie...
Pobyt na Śląsku...
Bieszczady...
Siczka! :)
Wieczory w gronie wspaniałych ludzi...
Poznane niesamowite osoby...
Morze piwa...
Whisky...
Ponad dwa tysiące kilometrów...
Dwie trzysetki...
Ileś tam setek...
Było tego wszystkiego dużo, dużo więcej.
To wszystko było mi potrzebne.

A teraz idziemy dalej...

Jeśli idzie o dzisiejszą jazdę to była ona bardzo przyjemna, bo w towarzystwie Asicy. :)
Bardzo Ci dziękuję za ten arcyprzyjemny nocny wypad ulicami Wrocławia.
A miasto w nocy jest piękne...



TRASA:
WRO/Gaj (już niedługo) -> Hallera -> Most Milenijny -> Most Osobowicki -> Mosty Trzebnickie -> Mosty Warszawskie -> Most Szczytnicki -> Plac Grunwaldzki -> HALA STULECIA (...) HALA STULECIA -> Plac Grunwaldzki -> Ostrów Tumski -> Długa -> Kozanów -> Klecińska -> Hallera -> Gaj

Tak, ten tytuł wycieczki jest jak najbardziej na miejscu. :)
Razem z Darkiem pojechaliśmy z Helenki na ryneczek w Tarnowskich Górach, a więc uderzyliśmy w miejsce, gdzie byliśmy pamiętnego 2. marca. :)
W tamtym właśnie dniu wybraliśmy się razem z Darkiem i Damianem na Wielkie Derby Śląska, które były rozgrywane w Chorzowie i po raz pierwszy się spotkaliśmy. :)

Dziś sobie z Darkiem wspominaliśmy tamten dzień. :)
Śmiesznie było, bo szalał wtedy Orkan Emma, padało i było chłodno, a my daliśmy radę i pojeździliśmy... :D

Na szczęście teraz jest lato i pogoda dla rowerzystów jest rewelacyjna!
W promieniach popołudniowego słoneczka jeździło nam się nadzwyczaj przyjemnie.
Gdzieniegdzie na drogach szutrowych unosił się w powietrzu kurz, który trochę nam doskwierał ale Darek powiedział, że zna dobry, stary piastowski sposób na przepłukanie gardła... ;P
Jego słowa były dla moich uszu jak kojący balsam! :D

Z Tarnowskich Gór udaliśmy się do Miasteczka Śląskiego poruszając się bocznymi dróżkami. Powrót już był nieco inny, bo jechaliśmy główną drogą w stronę obwodnicy Tarnowskich Gór. :)
Najpierw z przodu jechał Darek...
Cisnął 33 km/h więc siadłem mu na koło. :D
Po 3 kilometrach prędkość nie spadała więc nie chciałem wyjść na leszcza i dałem mu zmianę... :)
I takim tempem dojechaliśmy niemal do centrum Tarnowskich Gór. Fajnie było!
W sumie dobrze, że szybko kręciliśmy, może dzięki temu nie rozjechał nas żaden tir. ;)

Zanim wróciliśmy na Helenkę odwiedziliśmy jeszcze Lidla, w którym Darek kupił to co Młynarz lubi najbardziej...
Kolacja przy pysznym, zimnym, wrocławskim Piaściku to było coś pięknego!
Jeśli dodam do tego, że przy stole były jeszcze dwie fantastyczne kobiety to otrzymamy obraz szczęścia i radości! :D

I właśnie za to chciałem podziękować Anetce i Darkowi!
Za to, że przez te dni spędzone w ich domu na Helence mogłem codziennie doświadczać tej radochy! :)
Na pewno były to dla nas wszystkich dni inne niż zazwyczaj... Lecz właśnie o to nam chodziło, by było troszkę nieszablonowo. :)

CIEKAWOSTKI DNIA:
1. Po trzech miesiącach mam wreszcie tylny hamulec! Dziś już po prostu nie dało się bez niego jechać więc założyłem klocki. :)
Szkoda tylko, że do tego czasu zdążyłem sobie wyżłobić w obręczy niezły rowek. (metalowe klocki hamulcowe jednak się nie sprawdzają hehe)

2. Okazało się, że Piast potrafi mnie skutecznie zachęcić do zmiany planów...
Ten wieczór miałem spędzić we Wrocławiu ale Darek wypowiedział magiczne słowo, co więcej... słowo ciałem (Piastem) się stało! :D

DZIĘKI ZA TE WESOŁE DNI I NOCE!!! :D


W TARNOWSKICH GÓRACH


DAREK PRZED „ŚCIANĄ PŁACZU” :D

..........
CO JEST GRANE?! O CO CHODZI?!


ODDAWAJ, K...... MOJE PIENIĄDZE!!!!!!!!!!!!!!


UFF... UDAŁO SIĘ! ;)


.........................
A SŁOWO CIAŁEM SIĘ STAŁO I... ZOSTAŁO SKONSUMOWANE... :D

Z DARKIEM I WIKTOREM PO ZABRZU I GLIWICACH

Zamiast wrócić do Wrocławia skorzystałem z gościnnośćci Darka i jego rodzinki. :)
Zatrzymałem się na jakiś czas na zabrzańskiej Helence. :)
To były świetne dni! :D

W tym dniu, gdy Darek wrócił z pracy, wzięliśmy na rower Wiktora i ruszyliśmy we trójkę w stronę Gliwic zahaczając po drodze o punkt „Totka”, bo Darek puszczał kupony z liczbami. (do zgarnięcia była niebagatelna suma 35 mln złotych!).
Pogoda była świetna, słoneczko i całkiem przyjemna do jazdy temperatura.

Pojeździliśmy troszkę lasami, troszkę drogami, trochę za dnia i trochę w nocy... :)
Było bardzo sympatycznie!
Fajnie oglądać z perspektywy siodełka miejsca, które do tej pory oglądałem jedynie zza szyby samochodu i to niemal zawsze podczas pracy...
Dziś było wielce przyjemnie! :)

Chłopaki pokazali mi wieżę antenową radiostacji w Gliwicach, która jest niesamowitą budowlą! 110 metrów wysokości sprawia, że jest to najwyższa budowla drewniana na świecie! Drzewo z którego została wykonana to modrzew, a do wzniesienia całej konstrukcji użyto... 16000 śrub mosiężnych! :D
To wszystko wiem od Darka. :)

Również zobaczyłem gliwicki ryneczek, siedzibę firmy w której pracuje Darek, odwiedziliśmy centrum Zabrza i kilka innych ciekawych miejsc... na przykład Muzeum Odlewnictwa. :)

W drodze powrotnej zahaczyliśmy o Mc Donaldsa i wrzuciliśmy na ruszt kilka cheeseburgerów. :D

Wracało się tak samo jak jeździło, czyli łatwo, lekko i przyjemnie. :)
Przez całą trasę niezłym tempem dawał Wiku. Cieszę się, że mam okazję obserwować jego ciągłe postępy w jeździe. Wszystko wskazuje na to, że za 2-3 lata będę miał komu siedzieć na kole. :D
Będzie z niego twardy biker!

Dzięki chłopaki! :)

p.s.
Szkoda, że nie widzieliście jak Darek cieszył się wieczorem z... trafienia „szóstki” w totka! :D
Widok bezcenny. hehe

TRASA:
Zabrze/Helenka -> Wieszowa -> Boniowice -> Ziemięcice -> Szałsza -> Gliwice i Zabrze :)

”Słoneczny DJK” ;)


WIKU WSKAKUJE NA BIKE


ZACHÓD SŁOŃCA NAD GLIWICKĄ TRASĄ NR 88


RADIOSTACJA GLIWICE

Nadszedł niestety czas na powrót do Wrocławia.
Rano wszyscy się porozjeżdżali do domów i zakończył się bieszczadzki weekend – wspaniały weekend!
Monika i ja postanowiliśmy, że w drodze powrotnej pojeździmy sobie troszkę na rowerach...
Gdzie?!
Wybór mógł być tylko jeden! :)
Chryszczata!

Darek z Damianem dostali tam nieźle w kość podczas swej majowej wyprawy w Bieszczady (relacja Damiana, relacja Darka).
To natchnęło Damiana do pewnego pomysłu, a mianowicie zaoferowania trzech skrzynek piwa trzem pierwszym osobom, które wjadą/wejdą z rowerami na ten szczyt. :D

Jak widać motywację z Moniką mieliśmy dużą! W końcu skrzynka piwa na drzewie nie rośnie ale można za to wjechać po nią na Chryszczatą. :)

Autem podjechaliśmy w okolice wioseczki Rabe, dalej nie było sensu jechać, bo droga tam była podziurawiona jak ser szwajcarski. :)
Przesiadamy się na rowery i pokonujemy jakieś 9 kilometrów drogi szutrowej, cały czas jedziemy w górę...
Kolejny odcinek to kilka kilometrów podjazdu ścieżką prowadzącą na Chryszczatą. To nie był łatwy odcinek, bo co chwilę napotykaliśmy przeszkody w postaci powalonych drzew, wystających korzeni, kamieni, czy błotnych kałuż...
Myślę jednak, że i tak wybraliśmy drogę pięć razy łatwiejszą od tej, którą w maju pokonywali Damian i Darek. :D
Po godzince z hakiem byliśmy już na szczycie. Szybkie fotki i czas wracać, bo niektórych tego dnia czekała jeszcze praca... :/
Zjazd z Chryszczatej był super! Zwłaszcza na szuterku fajnie się rozpędzało. :D
Mówię Wam... bierzcie w góry slicki! Jeździ się na nich super, a jaka adrenalina! ;P

Pełni zadowolenia podążamy do auta, myjąc jeszcze po drodze rowery w górskim potoczku. :)

Chrszyczata zdobyta! Dwie skrzynki piwa są nasze!
Trzecia skrzynka wciąż czeka... ;)

JUŻ NA CHRYSZCZATEJ – SKRZYNKA PIWA JEST MOJA! :D


POCZĄTKI BYŁY TRUDNE


POTEM BYŁO JESZCZE GORZEJ :D


BARDZO STROMO


OTB ;)


JUŻ PO OTB :D


ZADOWOLENI ZDOBYWCY CHRYSZCZATEJ :)


* fotki dzięki uprzejmości Moniki :)

Trochę późno położyłem się spać po wczorajszej imprezce. :D
Zazwyczaj o 6:30 kładę do łóżka, gdy jestem po nocce lub jakimś weselu. :)
Ale nie ma co płakać. Było tak fajnie, że nie chciało się spać.

To jednak na mnie się zemściło...
Wszyscy poszli przed południem jeździć i oglądać cerkwie (niektórzy pojechali autem). Ja nie miałem siły nawet na podróżowanie samochodem. :/
No cóż...
Lipiec był ciężkim miesiącem więc organizm wyeksploatowany. :)

Na szczęście, gdy towarzystwo wróciło z rowerów, czułem się na tyle dobrze, by pojechać swoim dwukołowcem do „Niedźwiadka” na obiadek. :)
Przy okazji pożegnaliśmy Asicę, która niestety musiała gonić do Zagórza na pociąg, bo w poniedziałek czekała na nią we Wrocławiu praca. Szkoda. :/

W Niedźwiadku było bardzo wesoło. Monika i Damian zaserwowali sobie mega wielki placki po bieszczadzku. :D (były chyba większe od Igorka ;) ).
Mi za to bardzo posmakowały ukraińskie pierożki z mięsnym nadzieniem – Pielmienie.

Po posiłku zrobiliśmy sobie spacerek ustrzyckimi uliczkami. Zaliczyliśmy lodziarnię, odwiedziliśmy jednę cerkiew. W tym czasie Wiktor dobijał moje hamulce w rowerze. ;)

Na koniec dnia zafundowaliśmy sobie jeszcze wycieczkę samochodową w okolice Ustrzyk Górnych, by podziwiać zachód słońca nad Połoniną Wetlińską. Co prawda troszkę się spóźniliśmy ale i tak było fajnie! :)

Po powrocie do kwatery, gdy było już ciemno, wszyscy kolejny raz zasiedliśmy do stołu... :)

Może dziś nie pojeździłem zbyt wiele jednak i tak było cool! :)


ASICA BYŁA WYRAŹNIE ZASMUCONA FAKTEM, ŻE NIE POJECHAŁEM Z NIĄ NA ROWEREK ;P


KIEDY IGOREK WCINAŁ FRYTASY...


...KTOŚ PODPROWADZAŁ KOSMATEJ ROWER I TRZEBA BYŁO GO GONIĆ...


MÓJ ROWER TAKŻE DOSIADŁ JAKIŚ SZALONY ZARZYNATOR HAMULCÓW! ;P


DLACZEGO?! ;(


LODY NA OTARCIE ŁEZ


ZAKOCHANA PARA :D


DZWONNIK Z NOTRE-DAME (DLA PRZYJACIÓŁ... QUASIMODO) ;P


KTOŚ CHCE KUPIĆ MÓJ KOMPLEKS?! :D


*wszystkie fotki dzięki uprzejmości Moniki i Darka

Nadszedł wreszcie dzień długo oczekiwanego wyjazdu w Bieszczady.
Umówiliśmy się tam ekipą. Data nie była przypadkowa.
26. lipca... w tym dniu miał się odbyć koncert z okazji XXX-lecia KSU!
Miał... bo się nie odbył. :/
Zagrożenie powodziowe spowodowało, że władze miasta Ustrzyki zostały zmuszone do odwołania wszystkich imprez...
Szkoda ale... nie do końca, bo i tak było świetnie!

Rano razem z Kosmą wyruszamy rano z Dąbrowy Górniczej. Jedziemy autkiem i z każdym kilometrem jesteśmy coraz bliżej Bieszczad – gór w które jadę po raz pierwszy w życiu, gór które mnie strasznie zafascynowały, które chcę poznać. Czekają tam na nas wspaniali ludzie. ;P

W końcu dojechaliśmy. Łatwo nie było, bo kilka razy po drodze złapała nas sztormowa burza. :D
Świata nie było widać. Szkoda nam było Asicy, która w tym czasie pociskała na rowerze i Damiana jadącego również na rowerze. :D
Biedni Ci rowerzyści. hehe

Dojechawszy (piękne słowo!) na miejscu czekali już na nas: Sabinka, Agnieszka, Anetka, Dzidzia, Wspaniały DAREK - jeden z najlepszych bikerów z jakim miałem do tej pory okazję jeździć, po prostu cud chłopak!!! :D, Wiku, Igorek oraz Nuka! :)
Kilka chwil później ze swojej trasy wrócił Damian (przy pomocy Sabinki). Wielki szacunek dla tego kolesia... Zrobił 200 kilometrów po górach w czasie burz, deszczy i wiatrów...
Damian kolejny raz pokazał, że ma charakter. :)

Wszyscy udaliśmy się do nasze kwatery, by coś zjeść i poczekać na Asicę, która dojeżdżała do nas rowerem (gdzieś ją po drodze z Kosmą wyprzedzaliśmy ale musiała być mało widoczna w tym deszczu, bo jej nie zauważyliśmy hehe). :D

Gdy już wszyscy byli w komplecie postanowiliśmy pojechać do Parku pod Dębami, gdzie miał się odbyć koncert. Chcieliśmy troszkę pobyć w tamtym miejscu i sprawdzić, czy aby przypadkiem nic na mieście nie ma w zastępstwie koncertu. Niestety raczej nie było żadnych atrakcji... do czasu! :D
Co się stało?! :)

Spotkaliśmy Siczkę! To było coś!
Akurat gdy staliśmy pod sklepem podjechał Siczka – lider KSU, od 30 lat z zespołem, na dobre i na złe! Człowiek legenda. Osoba, która mnie bardzo zaintrygowała ostatnimi czasy. Ikona polskiego punk rocka. Taki... mały wielki człowiek!
SICZKA! :)
Zauważył go Darek. Na początku myślałem, że mnie wkręca ale za chwilę widzę wysiadającego z busa Siczkę, który idzie w naszym kierunku! To było coś! :)
Fajnie, że go spotkaliśmy, że udało się z nim pogadać, przybić piątkę i się pośmiać. To dla mnie było większe przeżycie niż gdybym miał być na jego koncercie. :D
Siczka spoko ziomek, wpadł do sklepu po Łeżajski... :D
Nadaje na tych samych falach co my. hehe
Trochę też pogadaliśmy z Dziarem – perkusistą.
Było bardzo sympatycznie! :)
A jeszcze bardziej sympatycznie było wieczorem i w nocy i w sumie rano też :D na kwaterze! hehe
Działo się działo! :)

Dzięki wszystkim!

p.s.
Zapomniałem dodać, że w międzyczasie jechaliśmy w potwornej ulewie, która nas zaatakowałA, gdy byliśmy w parku. :)
Jedni się chowali pod drzewami, a inni (Darek, Wiku i ja) śmigali w najlepsze po Ustrzykach, gdy ulice zamieniły się potoki! :D
Wesoło było.

SICZKA – MAŁY WIELKI CZŁOWIEK


NIE BYŁO KONCERTU WIĘC SAMI DALIŚMY CZADU!
LIDER GRUPY „THE PUNKERS” – KORSO! :D


NASI FANI


ZACZĘŁO KROPIĆ :D


”BIESIADA”


DAREK TO MA BRANIE!


A TA DZIEWOJA MA PIĘKNE OCZY! :D


GENERALNIE TO COŚ MI SIĘ OBRAZ ROZMAZAŁ ;P


*wszystkie fotki dzięki uprzejmości Moniki i Darka

24. lipca to urodziny mojej Mamy i to właśnie jej dedykuję dzisiejszą trasę – każdy jej kilometr! :)

24. lipca to również urodziny Kosmy i to właśnie z nią zrobiłem dzisiejszą trasę – każdy jej kilometr! :D

Pamiętam dzień, w którym Kosma zagościła na BS. :D
Nie myślałem wtedy, że za kilkanaście miesięcy z tą niepozorną dziewczynką przejadę dystans dzienny wynoszący ponad 300 km. :)
A jednak tak się stało!
Skąd w ogóle pomysł na 300 km?! Ano pomysł był Moniczki, która w swoje osiemnaste urodzinki chciała zrobić coś wielkiego. I wiecie co?! Zrobiła to! Jestem z niej dumny!

Dobrze. Coś tam trzeba by napisać na temat trasy. :D
Dnia poprzedniego, późnym wieczorem wsiedliśmy z Moniką w pociąg i ruszyliśmy do Warszawy. Wybraliśmy Warszawę ponieważ wiał północny wiatr, a zależało nam na tym by trasa była poprowadzona tak, że wiatr na jej przebiegu wieje nam w plecy. :)
Po prostu chcieliśmy zwiększyć swoje szanse na powodzenie. ;)

Mieliśmy zamiar przespać się w pociągu, by troszkę odpocząć. Tak się jednak nie stało, gdyż niemal całą drogę przegadaliśmy z chłopakami, którzy również jechali z nami w wagonie z rowerami. Jeden zaczynał swą wyprawę, a drugi kończył... :)
Widać bikerów jest pełno na tym świecie! :D

W Warszawie zawitaliśmy koło 3 w nocy. Nie tracąc czasu pojechaliśmy na Stare Miasto, by poczuć troszkę warszawski klimacik. ;)
Następnie skierowaliśmy się w stronę Piaseczna, by opuścić miasto.
I dalej jechaliśmy ciągle na południe w stronę Dąbrowy Górniczej. :)

Co jakiś czas robiliśmy postoje, by coś zjeść, dać odpocząć mięśniom i generalnie czerpać z pokonywania trasy przyjemność. :)
Przyjemności też nie zakłócił nam nawet padający przez około 150 kilometrów deszcz. :D
Po prostu było fajnie. Wiatr nam pomagał ale przeszkadzało za to zmęczenie wynikające z nieprzespanej nocy. Podpieraliśmy się napojami energetyzującymi wśród których prym wiódł kultowy Tiger! :D

W połowie trasy zrobiliśmy sobie porządniejszą przerwę. Było to w miejscowości Końskie.
Odwiedziliśmy tam lokalną pizzerię, by odpocząć, zjeść ciepły posiłek i wypić zimne piwko. :)
Przy okazji poznaliśmy fajnego gościa z obsługi, który okazał się również bikerem. Downhill to jest jego pasja, dużo o tym pogadaliśmy. Czas miło leciał ale trzeba było w końcu się ruszyć, bo zostało nam ponad 150 km do pokonania jeszcze. :D

Następne 100 km minęło bardzo przyjemnie! Nie padało, świeciło słoneczko. Po prostu miodzio! Na tym etapie cudnym pomysłem Moniki było zatrzymanie się we Włoszczowej (to ta od dworca PKP :D ), by na tamtejszym ryneczku zakupić pyszne lody! Bardzo smakowały. :)
Monia jednak zna się na rzeczy. hehe

Gdy mieliśmy 240 km na liczikach znaleźliśmy się w okolicach Koniecpola, a konkretnie w Ulesiu. Tam odwiedziliśmy rodzinę Moniki. Posiedzieliśmy troszkę, zjedliśmy kolację i pośmialiśmy się. Dla mnie najfajniejsze w tych odwiedzinach było to, że mogłem poznać kolejną damę z BikeStats, która jeździ na rowerze!
A któż to był?! :D
Ania! Która okazała się bardzo sympatyczną osóbką – chyba ma to po cioci. :D

Skończył się odpoczynek. Nastał czas na pożegnanie z rodziną Moni i ruszamy dalej.
Szybko okazało się, że nastał czas również na co innego...
Mój organizm się zbuntował. Przestały działaś wszelkie Tigery i inne wynalazki, które w siebie wlałem...
Może i nogi chciały jechać ale serducho i cała reszta nie pozwalały.
Po prostu byłem bliski zasłabnięcia. Gdy przestawałem pedałować i zatrzymywaliśmy się na postoju to kręciło mi się w głowie. Było to dla mnie dramatyczne, bo bałem się że z mojego powodu Monika może nie przejechać tych 300 kilometrów...
Wiedziałem, że się będę starał ale organizmu nie da się oszukać. Każdy kilometr był wyzwaniem a zostało ich jeszcze... osiemdziesiąt...
Obawiałem się najgorszego. :/
Wyszło zmęczenie z ostatnich dni...
Nieprzespana noc... byłem świeżo po wyprawie na Bornholm i co najważniejsze organizm na pewno nie zapomniał o tym w jaki sposób tą wyprawę zakończyłem. :D
Zbuntował się...

To sprawiło, że ostatnie kilometry pokonywało nam się ciężko... dookoła lasy i ciemność. Monika czuła się dobrze ale ja byłem pełen obaw o to czy podołam, czy wytrzymam. Na szczęście nigdzie po drodze nie poległem. :)

Wyjazd zakończyliśmy w pięknym stylu!
Gdy na licznikach pojawiło się 300 km... uśmiechnęliśmy się. Musiała pojawić się radość!
Po jakichś kilku minutach odezwało się niebo! hehe
Pewnie dało znać osobie, by pokazać że też się cieszy razem z nami, coś tam nawet pobłyskało (prawie jak fajerwerki)...
A za chwilę niebo popłakało się z radości! No mówię... płakało jak bóbr! :D
Pioruny gdzieś tam w oddali waliły, a nas znosiły z drogi sztormowe fale.
Wreszcie dopłynęliśmy na Mydlice. :)

Choć były na trasie momenty groźne to... PIĘKNIE BYŁO! :D

p.s.
Dzięki Monia! :)


TRASA:
Warszawa -> Piaseczno -> Jazgarzew -> Wólka Pęcherska -> Bogatki -> Łoś -> Zawodne -> Prażmów -> Lesznowola -> Zakrzewska Wola -> Mieczysławówka -> Kobylin -> Grójec -> Belsk Duży -> Łęczeszyce -> Kozietuły -> Górki-Izabelin -> Mogielnica -> Cegielnia -> Brzostowiec -> Nowe Miasto nad Pilicą -> Żdżarki -> Odrzywół -> Żardki -> Drzewica -> Brzustowiec -> Snarki ->Rozwady -> Kotfin -> Gościniec -> Kamienna Wola -> Korytków -> Gowarczów -> Kornica -> Końskie -> Wincentów -> Gatniki -> Sielpia Wielka -> Plenna -> Radoska -> Kapałów -> Mularzów -> Jóźwików -> Sarbice Pierwsze -> Łopuszno -> Jedle -> Mieczyn -> Jakubów -> Krasocin -> Sułków -> Belina -> Włoszczowa -> Kuzki -> Czarnca -> Secemin -> Brzozowa -> Koniecpol -> Stary Koniecpol -> Luborcza -> Ulesie -> Olbrachcice -> Święta Anna -> Aleksandrówka -> Przyrów -> Julianka -> Ponik -> Złoty Potok -> Żarki -> Myszków -> Leśniaki -> Czekanka -> Siewierz...
Dąbrowa Górnicza/Ujejsce – Gołonów –Mydlice


POD CHATĄ kARTOFLA


ZAMEK KRÓLEWSKI – WARSZAWA


STARTUJEMY...


KOSMA NIKOMU NIE ODPUSZCZA! ;)


UFF... JUŻ TYLKO ZOSTAŁO 200 KILOMETRÓW :D

A więc z Mydlic na PKP.
Razem z Moniką.
Na pociąg do Warszawy... :)